மனதின் அறைகூவல்!

வேதாந்தக் கவிதைகள்
உண்டிக்காக உழைத்தேன் நாளும் உருப்படும் வழியைக் கண்டிலனே
பெண்டிர் தெய்வம் போற்றாமல் நான்
பேய்குணம் என்றே பார்த்தேனே
மண்டிக் கிடக்கும் மாயை வலையில்
மனத்தை நானும் விட்டேனே
தண்டிப் புலவன் போலே இல்லை எந்தன்
தளையது தட்டும் வெண்பாவே – 1
பணத்தைக் கேட்பார் குணத்தைப் பாரார்
பாரின் மக்கள் சேர்ந்தேனே
கனத்தின் வேதம் கடுகும் கல்லா
கல்மனத்தோடு வாழ்ந்தேனே
சினத்தைத் திருமணச் சீராய் பெற்று
சிறிய வாழ்க்கை வாழ்வேனே
வனத்தில் வாழும் விலங்கைப்போல
வணங்கா தலையைக் கொண்டேனே – 2
நாளும் கோளும் நன்மை செய்யும்
நானும் அதனை அறியேனே
மூளும் இருளில் மூழ்கி நானும்
முத்துக் குளிப்பதாய் நினைத்தேனே
தோளைக் குலுக்கும் தோளியர் மீது
தீராக் காதல் கொள்வேனே
தேளின் பெருமாள் கோயில் சென்று
தேறும் வகைநான் தெரியேனே – 3
குருவும் வந்தார் குலத்தில் சேர்த்தார்
திரும்பவும் தரணியில் வீழ்வேனோ
கருவும் இருட்டு கண்ணும் குருடு
தெருவில் நடப்பது சரியாமோ
உருவம் பலவும் உலகில் எடுத்து
உழல்வது போதுமோ உணர்வேனோ
கருவம் கொண்டு கவிபல இயற்றி
பெருமையில் பொழுதும் போய்விடுமோ – 4
உடலின் உள்ளே உறுபொருள் கண்டு
ஓம்புதல் மூலன்போல் தெரியேனே
கடலின் உப்பு கடல்போல் உண்டு
காயம் இதனை காப்பேனே
மடலும் வந்தால் மேற்கூரை சொருகும்
மேதினி சத்தியம் என்பேனோ
குடலும் குரம்பையும் தோயும் கருவில்
குந்தியே அமர்ந்திட நினைப்பேனோ – 5
குந்தியைபோலே கொடுத்திடு துன்பம்
என்றே உரைத்திட வீரமில்லை
அந்தி சாய்ந்திட அமர்ந்து வணங்கிட
புந்தியில் நெறியும் புகுந்திடுமோ
வந்தியத்தேவன் கதையில் வந்திடும்
சிவிகையில் செல்வது யாராமோ
நந்தினி மாயையோ அந்தகன்* வருவனோ
அந்தத்தில் தெரியவந்திடுமோ – 6
(* அந்தகன் என்பது இருபொருள் – இயமன் அல்லது மதுராந்தகன்)
இரசமும் கூட்டும் மலைபோல் உண்பேன் நாமரசத்தை சுவைப்பேனோ
சரசம் கொண்டே சாத்திரம் மறந்தேன்
சாதகம் எதுவும் செய்வேனோ
முரசும் கொட்டும் மாலையும் கட்டும் மரணம் சுமக்க மறப்பேனோ
தரிசாம் நிலத்தில் தண்ணீர் விட்டால் தானியம் அதுவும் விளைந்திடுமோ – 7
ஒன்றைக் கொடுத்து இரண்டைக் கேட்பார்
மூன்று உலகிலும் பொதுவாமே
நான்காம் மறையும் ஐந்தாம் புலனும்
ஆறாய் கொண்டு எழுவேனோ
எட்டும் தூரம் எங்கேயோ? ஒன்பது ஆவரணம் கடப்பேனோ
ஓட்டும் பத்தின் திசையில் தயரதன் ரதமாய் உடலை அறிவேனோ – 8
15
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments